कधी काळी….
तुझ्या फुलांच्या अविरत गोष्टींत
सगळ्या ऋतूंची केव्हढी रेटारेटी…
त्यातनं प्यायलेला अनिमिष गारवा
अन तशाच काही भारल्या भेटीं…
…आता म्हणे
फुलांची काळजी घ्यायच काम
तू माळ्याकडे सोपवलयस…
चला म्हणजे
ऋतुही पोरके होऊ शकतात…!!!!

—————————————–

सप्तकातला ‘तुझा’ गांधार
काल खुप दिवसांनी एकटाच भेटला
प्रेतावरच्या फुलांसारखा तटस्थ वाटला
आजकाल हे काय होतय…
गाणं अबोध होणं तर ठिकय..
पण सूर इतके परके होऊ शकतात… ?

——————————————

माझ्या अंगावरुन येणारे कवडसे
स्वतःच्या अंगावर घेत
अन त्या गोंदवल्याच्या खुणा जोजवत
मावळतीच्या रंगांची पुड डोळ्यात भरत
आपले दिवस संपायचे….
आता माझी शेलाटी संध्याकाळ
डोळ्यात अंधार भरुन पळुन जाते
..
..

तेच आयुष्य..
पण त्याचे चेहरे असे फितूर होतात …!!!

******************************************
******************************************

अंधाराचा जरा दरारा रहायला हवा
चंद्र आता कुणीतरी चोरायला हवा

सांगायचे कुणा हा प्रश्न नकोच आता
अव्यक्ताला एकांताने सोसायला हवा

न्यून बोलके शुन्य लाजरे संगतीला
नवा हिशेब असाही करायला हवा

छंद बोचरे पोसत गेलो,मात्र आता
विवेकाला वाळीत टाकायला हवा

माझ्यातुझ्यात नसते फटही जराशी
कवडश्यांचा सोसही असायला हवा

तुझी गर्द स्वप्ने घेऊन हिंडतोच आहे
कवितांत हा भ्रमही जपायला हवा !!!

**************************************
**************************************

********************************
********************************

ईप्सितांच्या ऊन-सावल्या
त्यातले ते भ्रमिष्ठ होकार-नकार
रुंद होत-होत विरळ पडल्याला
आता काळ लोटलाय…
पेटल्या जमिनीवर उभ्या झाडासारख
आयुष्य आता…..!!!
_____________________________

रोजचे ट्रेडमिलवरचे प्रवास..
त्या वाटेवरले मैलांचे दगड..
मनाच्या चाळणीतनं निसटायला
आता काळ लोटलाय…
उलटया पावलांनी चालणार्‍या भुतासारखं
आयुष्य आता…..!!!
_____________________________

पुन्हा पुन्हा तीच ती
धुक्यातली क्षितीजं शोधत
तुझ्यासाठी कविता लिहायला
आता काळ लोटलाय…
कोर्‍या कागदावर अलगद सांडलेल्या शाईसारख
आयुष्य आता….!!!!!

*********************************
*********************************

*******************************
*******************************

माझ्या कवितांतल शहाणपण
त्या जाई-जुई-निशिगंधाच्या गोष्टी
अन त्या गोष्टीतली छंदीष्ट गाणी
गाण्यांतले अस्पष्ट आत्मकेंद्रीत ताल…
स्वतःतल्या ‘मी’ला कुरवाळत
प्रामाणिक शब्दांचे प्रपात घडवणं
आता मात्र हटकून अडखळतं…
जेंव्हापासनं मी पाह्यलय ‘ती’ला
हिरवे चुडे भरायच्या दिवसात
जंगलात काटक्या गोळा करतांना
तिच्या हाताला पडलेले व्रण,
……घामातलं शरीर
……ठसठसणार्‍या धमन्या
यातली खरी कविता कळेपर्यंत…
आता काही न लिहीलेलच बरं !!!!

*****************************
*****************************

धुमसतो तरी लपवतो मी बरासा
पुराव्यास वर देखणासा उसासा

जरी मी न इंद्रायणीचा तुकाही
तरी देवळाशी थबकतो जरासा

तिचे लगबगीने किती ते इशारे
कुणी ओळखीचा असावा भलासा

नको तंग पांडित्य ओढून हिंडू
जगाच्या नकाशात तू केव्हढासा?

महात्म्यांस जर मान देता खरा,मग
मजकुरात तपशिल कसा बेरकासा??

****************************
****************************

नुकताच इटलीला जाऊन आलो. तस इटलीला जाण नेहमीच होत असल्यामुळे तो देश नवीन नाहीच पण यावेळेस इटलीत माझ्या आवडत्या त्रिएस्तेला जायच असल्यान मी वेळात वेळ काढुन लगतच्या क्रोएशिया -स्लोवेनियाला जायचा प्लॅन अगोदरच बनवुन ठेवलेला… अन त्यामुळे या ट्रिपच औत्सुक्य जरा जास्त. अन्यथा खास स्लोवेनिया-क्रोएशिअयासाठी वेळ काढणं दुरापास्त होतं… स्लोवेनिया मनात रेंगाळायला आणखी एक कारण म्हणजे या वीस लाखाच्या देशाचा यावेळचा फुटबॉल वल्डकपमधला प्रवेश..!!!

आम्हाला व्हेनिसला उतरुन त्रिएस्तेला कारनी जायच होतं… त्रिएस्ते इटलीच्या उत्तर सीमाभागात वसलेल प्राचीन शहर. पुर्वीच्या अ‍ॅस्ट्रो-हंगेरीयन एम्पायरच हे एक प्रमुख ठिकाण पहील्या महायुद्धानंतर इटलीत सामील झालेलय. आज दोन-अडीच लाखाची वस्ती असलेल हे गाव पहील्या भेटीतच माझ आवडत झाल त्याला आता जवळजवळ पाच वर्षे झाली असतील. इथे राहाणार्‍या लोकांचा मी अतिशय प्रामाणिकपणे हेवा करतो…एका बाजुला हिरवेकंच डोंगर अन दुसर्‍या बाजुला अथांग सागर… सगळ गाव एका दिलफेक पोर्ट्रेटसारख भासतं नेहमी.. स्वस्थ निसर्ग स्वस्थ समाजजीवन निर्माण करत असावा का हा प्रश्न मला नेहमी त्रिएस्तेसारखी गावं बघितल्यावर पडतो. इथले तिन्ही प्रहर अन त्यातल चैतन्य जगायला एक वेगळीच उभारी देतं..

इथे काही माझे इटालीयन मित्रही आहेत.. त्यांच्या घरात वावरतांना मला बरचस आपल्याकडच्या घरात वावरल्यासारखच वाटत… देखणा इटालीयन माणुस आपल्यासारखाच लाऊड अन भावुक. त्यांच ते ‘हॅपी गो लकी’ टेक्शर मला खुप भावतं… इटालीयन बायका तर काय विचारता….इटालीयन बाईच्या हसण्यावर फिदा होणार नाही तो रसिक माणुसच नाही…असो! मात्र अशा देखण्या लोकांच्या देशात आपल्या कबीर बेदीनं बायकांना तब्बल दोन दशकं त्याच्या “सँडोकॅन” या टीव्ही सिरीयलमधनं अक्षरशः वेड लावलेल हे ऐकुन लई झ्याक वाटतं !!!

अन हे रात्रीच त्रिएस्ते …. तेच ठिकाण.. तिच फ्रेम… उजेडाची जादू सगळ किती वेगळ भासवते…

त्रिएस्तेला आलो त्यादिवशी मस्त अंगावर रेंगाळणार उन होतं. संध्याकाळपास्न मात्र भुरुभुरु पावसाला सुरुवात झाली अन दुसर्‍या दिवशीचा माझा सकाळचा जॉग स्वर्गीय करुन गेली. मी इथं सगळ्या ऋतुत आलोय पण पावसाळ्यात ही पहीलीच ट्रिप .. काय दिसत होत पावसात ते…उफ्फ !!! एक मोठ्ठी रोमँटीक धुन बॅकराऊंडला वाजतेय अस वातावरण…. मोठ्ठे ओव्हरकोट / छत्र्या घेऊन लगबगीन फिरणारी जनता.. अन त्यात छत्री बंद करुन फिरत असलेला मी अस मस्त दृश्य होतं.

कामाचा कंटाळा मला आजवरच्या नोकरीत कधीच आला नाही किंव्हा मला आवडीचीच कामं मिळत गेलीत आयुष्यात असही असाव पण असा मौसम मला काम करु देत नाही… मी त्यामुळे लवकरात लवकर सगळ आटोपुन त्रिएस्तेच्या आहारी जायच ठरवल…

हे त्रिएस्तेच “फिश मार्केट्”…एखाद्या म्युसियम्सारख जपलय इथल्या लोकांनी… इथला मासा खाऊन तृप्त न झालेला माणुस विरळा… इथलं सीफुड हा अनेक मस्त्यगोत्रींचा वीक पॉईंट आहे.. मी मत्स्याहारी नाही त्यामुळे आत गेलो नाही अन्यथा तिथल्या मस्त्यकुलोत्पन्नांचे फोटो काढले असते.

काम संपवुन वाट पहात असलेला शुक्रवार आला. मी तयारच होतो. आमचा इटालीयन मित्रही तयारच होता. त्रिएस्तेहुन स्लोवेनिया तीस-चाळीस मिनीटांच्या अंतरावर पण त्या निसर्ग नामक ललनेन तुम्हाला भुरळ घातली तर मात्र वेळेच काही खर नाही….. स्लोवेनियाला जाणारा रस्ता म्हणजे एक न संपणारा बगीचाच….

आम्ही प्रथम स्लोवेनियाला जाणार होतो. तिथली दोन गावं हिंडुन मग क्रोएशियात जायच होत पण…!!!

चाळीस मिनीटात आम्ही स्लोवेनियात दाखल झालो. पोर्तोरोझा (गुलाबाच्या पाकळीसारख)
अस सुंदर नाव असलेल ते एक मस्त बैठया बांधणीच गाव होतं…

आम्ही पोर्तोरोझात गाडी लावुन जरा वातावरणाच फील घ्यायला सुरुवात केलेली अन पावसान येतोयची वर्दी पाठवायला सुरुवात केलीही…

धीरे धीरे पावसाचा जोर इतका वाढला की समोरच काहीही दिसेना… आम्ही बसलो होतो त्या रेस्टॉरंटलाही वार्‍यान जाम झोडपल…सार गाव बघता बघता जलमय झाल…

पाऊस काही थांबायला तयार नव्हता… आमच्या इटालीयन मित्रान इथुनच परताव म्हणुन सजेस्ट केल. स्लोवेनियात अन मग पुढे क्रोएशियात पावसाचा जोर जास्त आहे म्हणुन बातम्या यायला लागल्या होत्या… मग आम्हालाही नाईलाजान परतीसाठी हो म्हणाव लागल… सगळा प्लॅन पावसान चौपट केला होता….

स्लोवेनियाहुन परततांना मात्र पावसाचा जाम राग आला होता… माझा विकांताचा त्यान केव्हढ्या दादागिरीन विचका केलेला… जाऊ दे .. स्लोवेनिया एका महान मायबोलीकराच्या सहवासाला मुकला म्हणायचा… आपल काय आहे….. आपण तर एका छोट्या राष्ट्राच्या टुरीझमला मदत करायला आलो होतो… राहाता राहीलं पावसाच तर त्याला मी सोडणार नाही कवितेत बघुन घेईन…आम्हाला (फक्त..) तिथ बरसता येत हे पावसाला ठाव नाहीय बहुधा…

त्या भर पावसात मग आम्ही त्रिएस्तेला परतलो. आमच्या मुडला जरा रिवाईव्ह करायला आमचा इटालीयन मित्र आम्हाला एका नितांत सुंदर रेस्टॉरंटला घेऊन गेला.. नाव होत.. क्युबन!!! जागा बहुधा एकदम एलीट लोकांची पसंती असावी.. मस्त रंगीत गर्दी होती..

इथ खाल्ल्लेला पास्ता हा मी आतापर्यंत जगभरात खालेल्ल्या पास्त्यांत सगळ्यात उत्कृष्ट यात वाद नाही !!! १८६५ पासुनच हे रेस्टॉरंट जगभरातल्या सगळ्या मान्यवरांची पायधुळ अन फोटो बाळगुन आहे … यात पोप आहेत.. अन बरेच मान्यवर आहेत्…त्यांच्याबाजुला इवलासा मी !!!

स्लोवेनियाचा बेत फसलेला पाहील्यावर मग लगेचच मी दुसर्‍या दिवशी वेनिसला निघायच ठरवल..
वेनिसचे मी शेकडो फोटो काढलेयत आतापर्यंत अन ते टाकायला एक दिर्घ मालिका लिहावी लागेलय… ते पुन्हा कधीतरी करुयात… इथे फक्त विमानतळावरुन दिसणारं वेनिस देतोय …

जिभेवर रिचवलेल्या एकाहुन एक इटालीयन वाईन्सची चव …पोटात तो अप्रतीम पास्ता , डोक्यात फसलेला स्लोवेनियन प्लॅन अन अबोव्ह ऑल तनामनावर बरसलेला तो अविस्मरणीय स्लोवेनियन पाऊस…. अगदी रेअरच होत सगळ…अन तितकीच रेअर होती ती ओलेती संध्याकाळही !!!!

आदाब !!!!

***************************************************
***************************************************

********************************
********************************

शेलक्या शब्दांस आता नवीच शिस्त आहे
येथे पांडित्याची आता चौफेर गस्त आहे

आहेत तेजीत इथले सारेच काव्यशास्त्री
साक्षात्कार मोठे आणि कविता नेमस्त आहे

कधी वृत्त,छंद तर कधी मिटरची टर
प्रतिसाद अनावृत्त..मामला मस्त आहे !!!

बिनचेहर्‍याच्या जगात कित्येक झिंगलेले
अहम बळावलेले…प्रतिमा संन्यस्त आहे

रवंथ प्रतिसादांची कोणी कित्ती करावी
वाल्यामागे व्यास.. प्रमाण व्यस्त आहे !!!

खुर्चीत ढेकणांचा बाजार जुनाच वसतो
वस्तीत मात्र सारे अगदी तंदुरुस्त आहे !!!

*****************************
*****************************

*************************************
*************************************
(१)
स्वतःबरोबर वाहत आणतो
आठवणी कितीतरी….
कालच्या-परवाच्या अन खुप जुन्याही
त्याचे थेंब घरभर..मनभर अन शरीरभर…
पुन्हा तीच शिरशिरी
मनावर…शरीरावर..
पुन्हा तेच स्पर्शओलावे…
पुन्हां तेच उपसर्ग……
पाऊस :एक स्वयंभू व्यसन !!!!
________________________________

(२)

शेवटी पाऊस म्हणजे काय
तुझी-माझी हौस अन काय
कधी तुझं ढगांच गाणं
कधी वळवाच निघुन जाणं
कधी माझी अतर्क्याची छेड
कधी तुझं थेंबाथेंबाच वेड
पाऊस एक पिसाट भुंगा..
पाऊस एक विराट ठेंगा…
पाऊस तूझा…पाऊस माझा..
पाऊस… एक स्वयंभू व्यसन !!!
________________________________

(३)

पावसात मी अन तू
की तुझ्या-माझ्यात पाऊस….
पावसातली ऊबदार स्वप्नं
की स्वप्नांतला पाऊस….
तू केस विंचरतांना पडलेला पाऊस
की मी तुझे ओठ टिपतांना पडलेला पाऊस….
अव्यक्त पाऊस की दिशाव्याप्त पाऊस…
अबब…पाऊसच पाऊस
पाऊस…एक स्वयंभू व्यसनच !!!

_________________________________

तो सगळ जो गुंडाळुन बसलाय ना
रस्त्याच्या कडेला…
माझ्या बंद छत्रीकडे आशाळभुतपणे पाहात….
त्याच्यातलं पावसाच व्यसन कधी जागं होईल ?

***************************************
***************************************

***************************************
***************************************

जेंव्हापास्न कळायला लागलं
तेंव्हापास्न तुझ्याबद्दलची एक ओढ कायम कोरलीय
कधी तुझ्या वात्सल्याची-कधी मोहकपणाची तर कधी समर्पणाची
आम्ही केलेले कायदे पाळत जगतांना
तूला अवरुध्द झालेल कधी पाहील नाहीय…
मी तिथेही पुरुष म्हणुन सगळ बघत असायचो
मनाच्या त्रिज्यांचा भागाकार जमवत असायचो
आता इथे या प्रदेशात बघतोय……
इथे तुला काळ्या कापडांत देहभर झाकतात
अन वरुन प्रसाधनांची दुकानही लावतात
डोळ्यावरच्या दोन इंचाच्या फटीतून जेव्हढं दिसेल
तेव्हढच जग तूला बघायला लावतात
माझ्यातला पुरुष मात्र इथेही तसाच….
मनातल्या त्रिज्यांची समीकरणं जुळवत असतो…
तुझी काळ्या कपड्यातली छबी मात्र तशीच भासते…
कधी वात्सल्याची-कधी मोहकपणाची तर कधी समर्पणाची…
शेवटी इथल्या वाळवंटालाही
तुझ्यातले चैतन्याचे झरे सुकवता आले नाहीयत….!!!!

******************************************
******************************************

***************************
***************************

शेलक्या करमणुकीच्या चित्रपटासारखे
कालचे स्वप्न आज झाले कस्पटासारखे

मंद झाल्या त्या क्षणांना काय आठवायचे
पांगले जे काजळाच्या गोल तीटासारखे

जोही भेटला तो वागला फक्त प्रथेप्रमाणे
सोंगट्या सार्‍या,जगणे सारीपाटासारखे

माणसे आधीच होती सांत्वनाला मोजकी
त्यात दैवही हसायचे असे वात्रटासारखे

जगण्यास देत गेलो ठेका हवाहवासा तरी
आयुष्य वाजते वाळलेल्या चर्‍हाटासारखे

डोळ्यांत थेंब अन गळ्यात हुंदकाही होता
हे मात्र तुझे अगदी कसलेल्या नटासारखे

जिंकायच्या तर्‍हा शिकुन झाल्या मग कळले
इथे देखावेच सारे..भरल्या फोलफटासारखे !!!

*****************************
*****************************